Posadzka jest najczęściej ostatnim elementem wykonywanym w obiekcie i w przypadku wyczerpania się nakładów finansowych inwestor wybiera na tym etapie rozwiązania tańsze, często niedostosowane do występujących warunków eksploatacji posadzki. W rezultacie może to doprowadzić do jej szybkiej destrukcji, a powinniśmy brać pod uwagę, że naprawa często wymaga wyłączenia z eksploatacji całego obiektu, co naraża użytkownika oraz wykonawcę na straty finansowe. Dlatego należy dążyć w rozmowach z inwestorem do wybrania jak najlepszej opcji.
Istotnym elementem każdego obiektu przemysłowego i użyteczności publicznej są podłogi. Posadzka, wierzchnia warstwa podłogi, stanowi zarówno o bezpieczeństwie pracy, jak i o estetyce pomieszczenia. Posadzki mogą być wykonywane: z drewna, kamienia, płytek ceramicznych, betonu, tworzyw sztucznych, płytek metalowych itp. Rodzaj materiałów stosowanych na podłogi w środowisku przemysłowym jest ograniczony wymaganiami technicznymi oraz użytkowymi, jakie ona powinna spełniać.
Posadzki w pomieszczeniach przemysłowych muszą być odporne na zużycie mechaniczne oraz działanie czynników chemicznych. W wielu pomieszczeniach wymagane jest, aby posadzki miały wysoką odporność termiczną, odpowiednie właściwości izolacyjne i zdolności odprowadzania ładunku elektrycznego lub fakturę. Istotnym czynnikiem przy wyborze posadzki jest łatwość utrzymania jej w czystości. Ze względów na specyficzność warunków ich eksploatacji, nie wszystkie posadzki znajdują zastosowanie w przemyśle.
Dobrze zaprojektowana i starannie wykonana posadzka spełnia wszystkie wymagane funkcje, a zarazem jest wizytówką obiektu przemysłowego. Decydujące znaczenie dla zapewnienia użyteczności oraz trwałości posadzki ma prawidłowo zaprojektowany i wykonany podkład - beton, jastrych cementowy, asfaltobeton. Dlatego już na etapie projektowania należy zebrać możliwie najwięcej informacji, służących do określenia czynników mających wpływ na eksploatację posadzki. Rozwiązanie projektowe powinno spełniać wiele wymagań technicznych i eksploatacyjnych oraz musi być uzasadnione ekonomicznie (posadzka jest często najdroższym elementem w obiekcie). Aby prawidłowo zaprojektować warstwy podłogowe, musimy dysponować następującymi danymi:
- wartości obciążeń mechanicznych działających na posadzkę, w tym obciążenia pojawiające się sporadycznie lub jednorazowo, wynikające z montażu maszyn produkcyjnych (np. ciężki sprzęt transportowy lub montażowy),
- obciążenia chemiczne (stężenie, temperatura i czas oddziaływania substancji chemicznej), w tym także obciążenia środkami używanymi do czyszczenia, dezynfekcji czy konserwacji posadzek, które są często pomijane, oczekiwania inwestora (czas realizacji, estetyka, łatwość utrzymania w czystości, łatwość odnawiania),
- wymagania określone normami branżowymi (BHP, ochrona środowiska),
- funkcje pomieszczeń w obrębie jednego obiektu przemysłowego,
- położenie posadzki (wewnątrz lub na zewnątrz obiektu).
Wszystkie wymienione czynniki determinują do dokładnej analizy przewidywanych warunków i znalezienia optymalnego rozwiązania konstrukcyjnego i materiałowego
Posadzki betonowe
Tradycyjnym materiałem stosowanym na posadzki w pomieszczeniach produkcyjnych jest beton. Nowoczesna posadzka betonowa składa się z podkładu, płyty konstrukcyjnej i warstwy powierzchniowej. Jeżeli zachodzi potrzeba izolacji termicznej posadzki od podłoża wówczas stosuje się warstwę styropianu, natomiast w celu izolacji wodoszczelnej układa się folię, np. z polietylenu, polichlorku winylu.
Płyta konstrukcyjna powinna być wykonana z betonu właściwej klasy i właściwego uzbrojenia. Obecnie do zbrojenia betonu są stosowane siatki lub włókna stalowe, włókna polipropylenowe, rzadziej włókna polietylenowe. Zastosowanie włókien zwiększa odporność płyty na pękanie, powoduje wzrost odporności na obciążenia dynamiczne i zmęczenia, podwyższa twardość oraz udarność. Pozwala na zmniejszenie grubości płyty konstrukcyjnej. W celu poprawy wytrzymałości powierzchni posadzka jest zacierana.
Kolejnym etapem uszlachetniania posadzki jest impregnacja, np. żywicą epoksydową, akrylową. Stosując odpowiednie impregnaty, można zmniejszyć chłonność wody, zwiększyć odporność na działanie smarów, olejów, paliw, zasad, kwasów, soli.
